زن ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یک روز یک زن و مرد ماشینشون با هم تصادف بدی می کنه .بطوریکه ماشین

هردوشون بشدت آسیب میبینه .ولی هردوشون بطرز معجزه آسایی جون سالم بدر می

برند.وقتی که هر دو از ماشینشون که حالا تبدیل به آهن قراضه شده بیرون

میان اون خانم بر میگرده میگه .آه چه جالب شما مرد هستید... ببینید چه

بروز ماشینامون اومده !همه چیز داغون شده ولی ما سالم هستیم .این باید

نشونه ای از طرف خدا باشه که اینطوری با هم ملاقات کنیم و زندگی مشترکی

رو با صلح و صفا آغاز کنیم ! مرد با هیجان پاسخ میگه:"بله کاملا" با شما

موافقم این باید نشونه ای از طرف خدا باشه !"بعد اون زن ادامه می ده و می

گه :"ببین یک معجزه دیگه. ماشین من کاملا" داغون شده ولی این شیشه مشروب

سالمه .مطمئنا" خدا خواسته که این شیشه مشروب سالم بمونه تا ما این تصادف

خوش یمن رو جشن بگیریم !بعد زن بطری رو به مرد میده .مرد سرش رو به علامت

تصدیق تکان میده و درب بطری رو باز می کنه و نصف شیشه مشروب رو می

نوشه.بعد بطری رو برمی گردونه به زن .زن درب بطری رو می بنده و شیشه رو

برمی گردونه به مرد.مرده می گه شما نمی نوشید؟! زن در جواب می گه : نه .

فکر می کنم باید منتظر پلیس بشم

از بدو تولد موفق بودم،وگرنه پام به این دنیا نمی رسید.

از همون اول کم نیاوردم،با ضربه دکتر چنان گریه ای کردم که فهمید جواب های،هوی است.

هیچ وقت نذاشتم هیچ چیز شکستم دهد،پی در پی شیر می خوردم و به درد دلم توجه نمی کردم!

این شد وقتی که رفتم مدرسه از هم سن و سالهای خودم بلندتر بودم و همه از من حساب می بردند.

هیچ وقت درس نمی خوندم،هر وقت نوبت من می شد که برم پای تخته زنگ می خورد.هر صفحه ای از کتاب رو هم که باز می کردم جواب سوالی بود که معلم از من می پرسید.

این بود که سال سوم چهارم دبیرستان که بودم،معلمم من رو نابغه می دانست منو فرستاد المپیاد ریاضی!

تو المپیاد مدال طلا بردم!آخه ورقم گم شده بود و یکی از ورقه ها بی اسم بود منم گفتم یادم رفته بود اسممو بنویسم!

بدون کنکور وارد دانشگاه شدم هنوز یک ترم نگذشته بود که توی راهرو دانشگاه یه دسته عینک پیدا کردم،اومدم بشکنمش که خانومی سراسیمه خودش رو به من رسوند و از اینکه دسته عینکش رو پیدا کرده بورم حسابی تشکر کرد و گفت نیازی به صاف کردنش نیست زحمت نکشید این شد هر وقت چیزی از زمین بر می داشتم،یهو جلوم سبز می شد و از اینکه گمشده اش رو پیدا کردم حسابی تشکر می کرد.

بعدا توی دانشگاه پیچید دختر رئیس دانشگاه،عاشق ناجی اش شده،تازه فهمیدم اون دختر کیه و اون ناجی کیه!

یه روز که برای روز معلم برای یکی از استادام گل برده بودم یکی از بچه ها دسته گلم رو از پنجره شوت کرد بیرون،منم سرک کشیدم ببینم کجاست که دیدم افتاده تو بغل اون دختره!خلاصه این شد ماجرای خواستگاری ما و الان هم استاد شمام!کسی سوالی نداره؟

داستاني که در زير نقل مي‌شود، مربوط به دانشجويان ايراني است که دوران سلطنت «احمدشاه قاجار» براي تحصيل به آلمان رفته بودند و آقاي «دکتر جلال گنجي» فرزند مرحوم «سالار معتمد گنجي نيشابوري» براي نگارنده نقل کرد:

«ما هشت دانشجوي ايراني بوديم که در آلمان در عهد «احمد شاه» تحصيل مي‌کرديم. روزي رئيس دانشگاه به ما اعلام نمود که همۀ دانشجويان خارجي بايد از مقابل امپراطور آلمان رژه بروند و سرود ملي کشور خودشان را بخوانند. ما بهانه آوريم که عدۀ‌مان کم است. گفت: اهميت ندارد. از برخي کشورها فقط يک دانشجو در اينجا تحصيل مي‌کند و همان يک نفر، پرچم کشور خود را حمل خواهد کرد، و سرود ملي خود را خواهد خواند.

چاره‌اي نداشتيم. همۀ ايراني‌ها دور هم جمع شديم و گفتيم ما که سرود ملي نداريم، و اگر هم داريم، ما به‌ياد نداريم. پس چه بايد کرد؟ وقت هم نيست که از نيشابور و از پدرمان بپرسيم. به راستي عزا گرفته بوديم که مشکل را چگونه حل کنيم. يکي از دوستان گفت: اينها که فارسي نمي‌دانند. چطور است شعر و آهنگي را سر هم بکنيم و بخوانيم و بگوئيم همين سرود ملي ما است. کسي نيست که سرود ملي ما را بداند و اعتراض کند.

اشعار مختلفي که از سعدي و حافظ مي‌دانستيم، با هم تبادل کرديم. اما اين شعرها آهنگين نبود و نمي‌شد به‌صورت سرود خواند. بالاخره من [دکتر گنجي] گفتم: بچه‌ها، عمو سبزي‌فروش را همه بلديد؟. گفتند: آري. گفتم: هم آهنگين است، و هم ساده و کوتاه. بچه‌ها گفتند: آخر عمو سبزي‌فروش که سرود نمي‌شود. گفتم: بچه‌ها گوش کنيد! و خودم با صداي بلند و خيلي جدي شروع به خواندن کردم: «عمو سبزي‌فروش . . . بله. سبزي کم‌فروش . . . بله. سبزي خوب داري؟ . . . بله.» فرياد شادي از بچه‌ها برخاست و شروع به تمرين نموديم. بيشتر تکيۀ شعر روي کلمۀ «بله» بود که همه با صداي بم و زير مي‌خوانديم. همۀ شعر را نمي‌دانستيم. با توافق هم‌ديگر، «سرود ملي» به اين‌صورت تدوين شد:

عمو سبزي‌فروش! . . . بله.
سبزي کم‌فروش! . . . . بله.
سبزي خوب داري؟ . . بله.
خيلي خوب داري؟ . . . بله.
عمو سبزي‌فروش! . . . بله.
سيب کالک داري؟ . . . بله.
زال‌زالک داري؟ . . . . . بله.
سبزيت باريکه؟ . . . . . بله.
شبهات تاريکه؟ . . . . . بله.
عمو سبزي‌فروش! . . . بله.

اين را چند بار تمرين کرديم. روز رژه، با يونيفورم يک‌شکل و يک‌رنگ از مقابل امپراطور آلمان، «عمو سبزي‌فروش» خوانان رژه رفتيم. پشت سر ما دانشجويان ايرلندي در حرکت بودند. از «بله» گفتن ما به هيجان آمدند و «بله» را با ما همصدا شدند، به‌طوري که صداي «بله» در استاديوم طنين‌انداز شد و امپراطور هم به ما ابراز تفقد فرمودند و داستان به‌خير گذشت.»

فصلنامۀ «ره‌ آورد» شمارۀ 35، صفحۀ 286